تا گام نهي به دلانه ي من، من دگر ريحانه ام

دارم روال طبيعي زندگي رو طي ميکنم،کتاب استاد پناهيان روب روم،ي دستمم قلم و دست ديگم زير چونم  ، حتي حال بالا اوردن سرم واسه نگاه کردن ب رضا و تاييد نمکاي بي نمکي ک ميريزه ندارم،سکوت ميکنم و هي خط مي کشم و شماره مي زنم و ب اصطلاح خودم تو فکر هر چي زودتر خلاصه کردن کتاب تحقيقي حوزه اما وقتي مسير خطوط قلمم مي رسه به عبارت: 

"اشتياق ، ثمره ي محبت است"  انتظار دارين کسي غير شما يادم بياد آقا¿¿¿  

انتظار دارين بازم روال طبيعي زندگي رو مث چند دقيقه قبل،طي کنم وقتي غير طبيعي پا ميزارين به دلانه ي من¿¿¿¿